Carlos is het beste dat San Juan te bieden heeft. Mocht je een live muziekje van Carlos willen horen, laat het dan even weten. Marcucci en die jongen van Sexteto vallen in het niet bij onze Carlos.
In San Juan staat tegenover het hypermoderne gebouw van het toerisme bureau ook het geboortehuis van de 19e eeuwse president van Argentinië, Sarmiento. Een hervormer, een democraat met heel veel zussen die schilderden en schreven. Als je je laat rondleiden is het museum zeer de moeite waard; vooral als de rondleiding in het Engels met bovenstaande mevrouw is. Het museum heeft als één van de weinige gebouwen de allesverwoestende aardbevingen overleefd; kijk even naar de dikke muren, dus.
Op een doordeweekse dag is het een éénzame oase van een paar honderd bomen en tal van asado's ... Een uur rijden vanuit San Juan en vraag vooral goed hoe laat de bus weer terugrijdt want buiten de oase voel jezelf al snel een slechte bijrol in een derde rangs spagettiwestern spelen.
Ook al is het dorpje nog zo klein, er zijn altijd wel een aantal concurrerende reisbureaus om mooie tochten in de omgeving te maken. Ik geloof niet dat onze steden zulke ondernemers hebben; daar kunnen we echt iets van leren.
Voor een dagtour naar Valle de la Luna moet je vroeg op. Zorg voor een goed ontbijt in de rugzak. Bijvoorbeeld met chocolademelk, die is erg goed!
Hier op de fiets gaat Nici door de Canyon van Talampaya op grote afstand gefotografeerd. Hij zat in het busje vanwege zijn angst voor de hitte. Maar met angst leef je maar half: plotseling doken er grote wolken op boven het gebied waar het één dag per jaar regent.
Hostel Zamora in Mendoza heeft beneden Spaanse tegeltjes, maar boven één hele mooie rustige kamer. Kijk wel eerst goed of er geen hondenvlooien rondhupsen.
In het wijnmuseum van Maipú is deze koeienhuid te zien waarin vroeger de wijn werd gestampt. De anus was het tuitje waar de wijn uit vloeide. Heel logisch eigenlijk.
Wil je gaan trekken in het hooggebergte, doe dat dan voor maart. Op 3000 ervaarden we de eerste sneeuwstormen en die waren ijzig koud. Gelukkig in er op de grens aan de pas naar Chili een heerlijk restaurant waar je kunt opwarmen.
Vanuit Tupungato is er een mooie fietstocht 15 km bergop met als einddoel een afgelegen klooster waarin de monniken zwijgen. De huishoudster praat daarentegen graag en verkoopt de spulletjes van de mannen. Als je vertelt dat je op de fiets bent gekomen dan maakt ze misschien wel soep en pasta voor je.
